SPEAK
gay speak, jeje speak, paconyo speak, skwater speak, fluent ilokano speak, alien speak, dagat tagalog speak. this is mariners.
speak lang ng speak. kaya napapagalitan -__- oh and it’s a good thing. what.
gay speak, jeje speak, paconyo speak, skwater speak, fluent ilokano speak, alien speak, dagat tagalog speak. this is mariners.
speak lang ng speak. kaya napapagalitan -__- oh and it’s a good thing. what.
How do I even begin to explain 4-Mariners…
Photos from Xydii
As much as I want to brag about how our retreat was the best and at the same time worst, I can’t, and a part of me tells me that I’m not supposed to, maybe because it’s too private, or it’s not something brag-worthy. Mehehe. Anyway, whatever happened, it left us lessons and realizations. It did sting us, yes, killed us, even, but in the end, we chose to go on and prove them wrong. That part when our adviser talked to us was like him thinking of pulling the trigger, with the gun pointing exactly at our hearts. And when “brother” spoke, that, my friends was the bullet reaching the deepest pit of our hearts. Bullseye. It hurt, it hurt. But I know in that moment, we all found our voices inside us, and the strong urge to prove them all wrong. And after that, we did. Until now, we will. Until tomorrow. Because that’s Mariners. And I’m sorry, but we always do it the Mariners’ way.
And I just realized now, that our retreat is something to brag about. I’m taking my words back now, our retreat is something memorable, more then memorable, actually. It was the best, the worst, but still the best retreat ever.
Mahal na mahal ko kayo, jeje people. Hahahahhahahha. Dapat mahaba to eh, yung detalied kaso naisip ko may mga seniors pa na hindi pa nakakapag-retreat. So I’m doing you guys a favor, I’m not gonna spoil the fun. Yabang ko kainis. Hahahah. Okay I’ll shut up now.
MARINERS OHHHH!!!
(via heyhappyhanna)
Minsan naisip ko, na-meet ko na kaya ang taong pakakasalan ko at makakasama ko sa panghabambuhay? Naisip ko…
Paano kaya kung siya yung lalaking nakasabay kong bumili ng softdrinks sa kantina? O yung batchmate ka na gago, o yung kaklase kong nabubully, o yung kaibigan kong akala mo walang patutunguhan sa buhay, o yung anak ng kumpadre ng Tatay ko na walang tulad ang kayabangan, o yung lalaking maraming beses ko ng nakasalubong pero may kausap ako kaya di ko siya nakita, o yung bunging adik dyan sa kanto, o yung valedictorian ng klase namin, o yung kapatid ng bestfriend ko, o yung lalaking lagi kong inaaway, o yung kakilala kong pakiramdam ko bakla, o yung lalaki na nakatabi ko sa simbahan, yung lalaking nakakita sa akin nun natapilok ako habang naglalakad, yung lalaking kapitbahay namin, o baka naman yung lalaking nasa harap ko na di ko lang pinapansin.
Bale yung last phrase inisip ko lang para kaboom naman yung ending. Mehheheheh. Naisip ko lang sa tricycle kanina. Walang pinaghugutan.
Simple nalang sana eh. After ng perio, retreat. Relax. Tapos walangya lang, nag-sabay yung celebration ng Mama ko sa retreat namin. Same day, pare. Alam ko things don’t always go my way pero bat ngayon pa, I’ve been putting up with this “things don’t always go blabla” for how many months now and this is what I get?
Anyway, life should go on. Everything has a purpose. Fuuuuuuuuu—- Nawwww.
Hindi ko alam, siguro walang kwenta to pero gusto ko lang sabihin na namiss ko yung eros. Hindi ko alam. Namiss ko silang kakwentuhan, and here comes this feeling again. Teachers, you don’t have to remind us that we only have three months left. We are completely aware of that. Nakakainis lang kayo. Ugh. Naisip ko tuloy, ilang araw lang to ang dami ng mga kwento. Next na magpa-part ways kami, most probably hindi na kami mabubuo ulit na kumpletong-kumpleto. Basta, sulitin nalang.
Sorry for the lame entries.
minsan gusto kong ipost sa facebook group ng eros
“hoy mariners last 3 months nalang natin mga walangya kayo hindi ko kakayanin to tangnaloob ayoko di ko kaya. mahal na mahal kayo bawat isa sa inyo mwamwa tsup tsup mamimiss ko kay to the max ang sakit mga dabest kayokahit mga baliw kayo ng mga walangya kayo labyu jije huhu”
pero inisip ko ayokong ipamukha sa kanila na tangnaloob konting buwan nalang. anyway, kasama ko naman karamihan dito. feel ko kasi dito na ko mag aaral. wala ata akong maipapasa kakafrustrate.
basta everything has a purpose. kung dito man ako mag-aral, i-aaral ko nalang. pero alam mo yun. hay life. basta malay mo may miracle diba. ughhhhhhhh. ust why you fail meh
Kagabi. Madilim. Lahat nakaupo. Nakataas ang paa. Simpleng kwentuhan, walang hanggang tawanan, yung tipong tatawa ka at wala kang pakialam kung lumabas sipon mo sa ilong o kahit tawang baboy pa.
Asawa ko kaya pinakamayamang tao sa mundo!
Bumbay ang pinakamayaman sa mundo!
Hahahahahahahahahhahaahahahahahah.
Hindi na si Bill Gates, nigga.
Nica hindi nigga.
Nigga!!!
Shut up, nigga.
Okay sige mag-English tayo.
You know.
Yah.
Yes.
No.
There.
Langya nag-Tagalog rin after.
Tetris battle.
Jackass na barahan.
Bumbay plus intsik bumtsik.
Sige lahian mo.
Si Abby rin kaya, may crush siyang kaklaseee!!!
Change topic.
Pang-asar lang.
Ang gulo ko ba sorryyy
Family ♡ Hay the simple things. Mehehheheheehhe. Di pala kami kumpleto huhu jije.